Stef Penney "Niewidzialni"

Stef Penney
"Niewidzialni"
400 stron

Ray Lovell jest prywatnym detektywem z rozsypanym w mak życiem osobistym. Lubi swoją pracę, choć najczęściej jego zlecenia to znajdywanie dowodów na niewierność współmałżonka. Gdy pojawia się w jego biurze Leon Wood i prosi o odnalezienie jego zaginionej przed laty córki Rose, Ray od razu zwraca uwagę że jego nowy klient jest  Cyganem. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nasz detektyw nie był jednym z nich - a w zasadzie niezupełnie, bo Ray jest Cyganem tylko w połowie. Zdaje sobie zatem sprawę, że został wybrany nie ze względu na swoją skuteczność, ale pochodzenie właśnie.

Tata Ray'a był pełnokrwistym Cyganem, postanowił jednak ułożyć sobie życie z kobietą spoza swojego kręgu i zaprzestał wędrowania. Osiadł na stałe w zwykłym domu i wiódł życie, które w ramach ludu będącego wiecznie w drodze się zupełnie nie mieści. Ray z ciekawością zanurza się w świat współczesnych wędrowców i bardzo zależy mu na odnalezieniu jakiegokolwiek śladu po Rose.

Detektyw rozpoczyna poszukiwania i stara się dotrzeć do członków rodziny zaginionej. Choć wie, że Cyganie są specyficzni nie spodziewa się chyba, że są aż tak zamkniętą i niedostępną dla ludzi z zewnątrz grupą. Zamiast konkretnych informacji Ray otrzymuje zdawkowo rzucane, wyciągane na siłę i często niezgodne z prawdą informacje. W trakcie dochodzenia ulega ciężkiemu wypadkowi, ktoś znający się na ziołach próbował go otruć. Czyżby to efekt działań mający na celu pogrzebiania prawdy na zawsze?

"Niewidzialni" to przeplatająca się równolegle z historią Ray'a opowieść JJ'a - nastoletniego Cygana żyjącego z rodziną na mini osiedlu przyczep campingowych. To jego próba dopasowania się do świata z zewnątrz, ale też wielkie oddanie i przywiązanie do rodziny. Przez powieść przewija się też fakt choroby dziedzicznej uważanej za klątwę, która dotknęła ród Janków.

Stef Penney

"Niewidzialni" to powieść autorstwa szkockiej pisarki Stef Penney. Dyplom z filozofii i teologii nie przeszkodził jej w zostaniu twórcą filmów, którą to sztukę później zgłębiała. Początkowo książka miała zostać filme, ale nikt nie chciał podjąć się jego nakręcenia - stąd pomysł, aby wydać pomysł w formie książki. Dziś mieszka w Londynie.

Podobała mi się lektura i owszem. Ciekawie autorka przedstawiła odczucia głównego bohatera związane z odkrywaniem w sobie jakiejś cygańskiej części. Bo choć Ray nie był Cyganem pełnej krwi, to w jakiś sposób go to wszystko fascynowało. Może zastanawiał się czy i jego życie by tak nie wyglądało, gdyby ojciec nie postanowił osiąść. Zdecydowanie coś go do tych tajemniczych i tak mocno trzymających się razem wędrujących rodzin ciągnęło.

To nie jest lektura ani łatwa, ani przyjemna wszak śmierć czai się za każdym rogiem. Mimo wszystko czyta się ją szybko, a czytając nie można odczuć znudzenia.  Tematyka też niecodzienna bo traktująca o ludziach, którzy poniekąd poza społecznością żyją i najbezpieczniej czują się między swoimi. To opowieść o tym, że bardzo dużo trzeba się napracować, aby w takie hermetyczne otoczenie się dostać, a i tak jak się już wydaje, że można sobie pozwolić na więcej zawsze wyskakuje kolejna tajemnica.

Wyzwania: Book-Trotter, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Czytam opasłe tomiska.

Kiran Desai "Zadyma w dzikim sadzie"

Kiran Desai
"Zadyma w dzikim
sadzie"
268 stron

Indie, maleńkie miasteczko i nieopisywalny upał. Wszyscy marzą o deszczu, a gdy ten przychodzi równocześnie na świat przychodzi Samptha. Pierworodny syn młodego małżeństwa - powód do dumy.

Ojciec wiąże z synem duże nadzieje, ale Samptha woli robić wszystko po swojemu. W szkole mu nie bardzo idzie, więc idzie do pracy. A praca nudna do granic możliwości, bo na poczcie (według ojca to stanowisko urzędnika państwowego). I tak upływają Sampthie dni na czytaniu cudzych korespondencji w pracy, nocami spać nie może bo przeszkadza mu chrapiąca rodzina (oprócz ojca jest i matka z obsesyjnym myśleniem o jedzeniu, bezzebną babka oraz młodsza siostra Pinky). I czuje ten Samptha, że musi coś zmienić, że coś musi ze swoim życiem koniecznie zrobić, bo dłużej tak nie pociągnie...

Będąc na weselnej imprezie organizowanej przez swojego szefa Semptha postanawia dać upust swoim pragnieniom, czego efektem jest niezły popis przed zgromadzonymi licznie gośćmi (między innymi serwuje wszystkim taniec na golasa). Ze wstydu ucieka na drzewo guawy... i postanawia już z niego nie schodzić. Lekarze podejrzewają obłęd, ale wkrótce Samptha zaczyna sypać z rękawa tajemnicami członków lokalnej społeczności (aż sam się dziwił jak wiele rzeczy pamięta z przeczytanych cudzych listów). Zaskoczeni trafnością jego uwag ludzie okrzykują go mędrcem i zaczynają go wielbić, aczkolwiek wygłaszane przez niego mądrości są dosyć trywialne :). Wszystko by się zapewnie pięknie toczyło dalej, gdyby pewnego dnia nie wprowadziły się na drzewo Sampthy niesforne małpy.

Kiran Desai

Kiran Desai to córka pisarki Anity Desai. Urodziła się w Indiach i tam do czternastego roku mieszkała. Wylądowała docelowo w USA, dzie studiowała między innymi kreatywne pisanie - studia na marne nie poszły :). "Zadyma..." jest jej pierwszą książką, która otworzyła drogę do świata pisarzy zdobywających uznanie oraz nagrody. Pisze po angielsku. Historię o człowieku zamieszkujących przez lata drzewo przeczytałam w hinduskim Timesie i postanowiła ją przelać na papier w formie książki. Sama uwielbia tworzyć w kuchni, może stąd jej kulinarny wątek w książce?

Nie spodziewałam się takiej dawki dobrego humoru. Cała sytuacja ze zrobieniem przez przypadek z człowieka obiektu czci jest na tyle absurdalna co stado małp wpadających w alkoholizm. Podobnie jak babcia udająca się na targ w celu nabycia drogą kupna sztucznej szczęki, czy okazywanie uczuć przez odgryzienie komuś kawałka ucha... wybuchałam śmiechem często :). Ale choć przez chwilę przeniosłam się w upalny, niezwykle barwny i przesączony zapachami i niebywałymi smakami krajobraz. 

Wyzwania: Pod hasłem, Book-Trotter, Przeczytam tyle ile mam wzrostu.

Jeanette Øbro Gerlow & Ole Tornbjerg "Krzyk pod wodą"

Jeanette Øbro Gerlow
Ole Tornbjerg
"Krzyk pod wodą"
408 stron

Z każdą lekturą, którą dane mi przeczytać przenoszę się gdzieś. To do innego kraju, to na inny kontynent. Mam tendencje to kręcenia się po znanych mi już okolicach, stąd zawsze z niecierpliwością czekam na bilet od Kasi, która w ramach swojego cudownego wyzwania Book-Trotter wysyła mnie w delegacje literackie w zupełnie nieznane mi regiony. Tym razem zrobiłam sobie krótką wycieczkę do Danii.

Katrine Wraa po latach wraca do Danii, a dokładniej z Anglii gdzie zdobyła wykształcenie jako psycholog i współpracowała jako specjalistka profilująca morderców. Z Danią łączy ją młodość, korzenie - jej ojciec jest Duńczykiem, oraz tragiczna historia porzuconego przez nią chłopaka, który postanowił odebrać sobie życie.

Katrine jak przystało na bohaterkę książki wdała się w konflikt z byłą przełożoną jeszcze w Anglii i zdążyła zaliczyć romans w egipskim kurorcie, gdyż tam uciekła od zgiełków życia i nurkowała na rafach, żeby równowagę życiową odnaleźć. Dlatego oferta przyjęcia pracy w Kopenhadze spada na nią jak grom z jasnego nieba, ale Katrine bierze to za dobrą monetę i postanawia pracę podjąć.

Co prawda Katrine ma zajmować się przestępczością zorganizowaną, ale tuż po przybyciu do nowego biura okazuje się, że będzie miała możliwość z poznaniem pracy w nowym zespole od razu, ponieważ wszyscy angażują się w rozwikłanie morderstwa. Ofiarą jest Mads Winter, znany i ceniony lekarz położnik, który zostaje znaleziony martwy we własnym ogrodzie. Początkowo podejrzenia padają na jego żonę, osobę walczącą z wieloma własnymi problemami, i jawiącą się jako dziwaczną. Zaraz jednak okazuje się, że lekarzowi groził uchodźca z Czeczenii po tym, jak stracił żonę przy porodzie nadzorowanym przez Wintera. Katrine ze swoim nowym partnerem Jensem Hoghem ruszają na przesłuchania między innymi personelu szpitalnego. Tam Katrine spotyka swoją dawną przyjaciółkę, która odegra kluczową rolę nie tylko w śledztwie, ale również w uporządkowaniu przeszłości.

 

Ole Tornbjerg i Jeanette Øbro Gerlow

Jeanette Øbrow Gerlow i Ole Tornbjerg to nie tylko duński duet pisarski, to przede wszystkim małżeństwo połączone wspólną pasją. Ona to zawodowa tancerka, której niestety wyłącznie taniec nie wystarczał na utrzymanie. On to specjalista od komunikacji społecznej, dziennikarz, producent i reżyser. I mogę tylko dodać, jak cieszę się że tych dwoje się spotkało, a jeszcze bardziej się cieszę, że postanowili coś razem stworzyć i wyszła im naprawdę dobra książka.

Jak dowiedziałam się, że w lipcu z Kasią czytamy literaturę duńską, od razu wiedziałam że muszę przeczytać jakiś kryminał, bo toż przecież skandynawia.
I muszę przyznać, że wyborny to debiut i historia dobra i napięcia tyle ile trzeba i moje ukochane tajemnice. Wiem, że jest kontynuacja przygód Katrine i jak tylko pojawi się po polsku to z przyjemnością po nią sięgnę.

Wyzwania: Book-Trotter, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Czytam opasłe tomiska.

Anna Gavalda "Kochałem ją"

Anna Gavalda
"Kochałem ją"
160 stron

Poruszająca historia Chloé, matki dwóch córeczek, którą mąż zostawia z dnia na dzień. Odchodzi, bo spotkał kogoś innego i twierdzi, że to jest dopiero prawdziwa miłość.

Zdruzgotaną, porzuconą kobietę zabiera do domku na wsi teść Pierre. Jest to nietypowe zachowanie z jego strony, bo Chloé czuła do niego zawsze dużą rezerwę i nie miała okazji poznać go bliżej. Pierre z resztą poznawać się nie dawał, uciekając w pracę zawodową i pozę zniechęconego wszystkim człowieka.

Książka to zapis rozmów jakie synowa z teściem odbywają. Początki są trudne, bo w zasadzie są to sobie obcy ludzie. Z upływem czasu Pierre się otwiera i opowiada historię swojej niespełnionej miłości. Uczucie to było już dojrzałe, ale niestety przytrafiło się mu gdy był już mężem i ojcem.

Trudno ocenić, czy Pierre chciał w jakimś sensie usprawiedliwić syna, że postanowił porzucić żonę i żyć w jego mniemaniu w szczęśliwym związku. Pierre nie miał na tyle odwagi, by zdobyć się na taki krok i mam wrażenie, że żałował tej decyzji każdego dnia.

 

Gavalda znowu przypadła mi do gustu. Poruszyła trudny i bolący problem, ale sposób w jaki o nim pisała nadał tej tragedii wymiar zwykłości - bo przecież na świecie tysiące ludzi odchodzi i zostawia swoje rodziny. Walący się świat jednej osoby staje się początkiem szczęścia innej - taka okrutna prawda wionie z tej lektury. Po raz kolejny książkę pochłonęłam, jej się nie dało po prostu przeczytać.

Wyzwania: Book-Trotter, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Grunt to okładka.

Guillaume Musso "Wrócę po Ciebie"

Guillaume Musso
"Wrócę po ciebie"
400 stron

Czasem każdemu z nas zdarzają się po prostu kiepskie dni. Takie, że człowiek oddałby wszystko by móc pewne sprawy naprawić, powiedzieć rzeczy których się nie miało odwagi powiedzieć i podjąć inne decyzje.

Poznajcie Ethana Whithakera  - odnoszącego olbrzymie sukcesy trenera rozwoju osobistego/psychologa. Ameryka na jego punkcie oszalała. Kilkanaście lat temu idąc nowojorską ulicą postanowił zostawić swoje dotychczasowe życie i osoby z nim związane i zacząć żmudny proces prowadzący do Bycia Kimś. Udało się, ma wszystko w sferze materialnej i realizuje się zawodowo. Brak tego co najważniejsze - miłości, którą sam odrzucił, sensu życia, w środku Ethan jest pusty.

Z Ethanem spotykamy się 31 października i przeżywamy wspólnie dzień, pozornie zaczynający się dobrze. Każde kolejne wydarzenie zmienia bohatera nieodwołalnie. Pojawia się w jego życiu tajemnicza Jessie, niebywały azjatycki chirurg i zdecydowanie nietuzinkowy kierowca zdezelowanej taksówki. Dzień kończy się tragicznie tylko po to, by następnego ranka Ethan przekonał się, że dostał szansę przeżycia go ponownie. Czy zmieni podjęte wczoraj decyzje, czy postąpi inaczej, czy zawalczy o miłość swojego życia?

Nie będę ukrywała, że fabuła mnie wciągnęła mocno. Nie było tam nic odkrywczego, wszak większość z nas zna "Dzień świstaka", mimo to autor stworzył ciekawą historię. Przesłanie ponadczasowe - w życiu liczy się miłość i przyjaźń, reszta to tylko dodatki.

Guillaume Musso

Czytając obserwowałam, jak Ethan ulega przeobrażeniu i otrząsa się z marazmu w jakim dotychczas egzystował. Zaczyna się poważnie nad sobą zastanawiać i zmienić dotychczasowy wygodny styl bycia na prawdziwe życie z dawką uczuć tych dobrych i złych. Zakończenie mnie absolutnie zaskoczyło, troszkę podejrzewałam różowy happy end, ale to co Musso zaserwował wprawiło mnie w osłupienie.

Moje kolejne odkrycie literackie - Guillaume Musso. Urodzony w Antibes młody pisarz, zarażony miłością do książek przez mamę bibliotekarkę :). Jako 19-sto latek zafascynowany Ameryką spędził tam parę miesięcy zdobywając cenne doświadczenia i wiele pomysłów do swoich przyszłych powieści. Z wykształcenia ekonomista, certyfikowany nauczyciel.

Momentem zwrotnym w jego życiu jak sam przyznaje był poważny wypadek samochodowy, z którego ledwo uszedł z życiem.  Napisał debiutancki "Potem", która to książka sprzedała się w 3 milionach egzemplarzy i została przetłumaczona na 20 języków. A potem to już poszło z górki :).

Jestem przekonana, że sięgnę po jeszcze jakieś książki Musso. Bo on pisze tak, że prędzej czy później człowiek za jego utworem zatęskni...

Wyzwania: Book-Trotter, Grunt to okładka, Czytam literaturę amerykańską, Z półki 2014, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Czytam opasłe tomiska.

Anna Gavalda "Ostatni raz"

Anna Gavalda
"Ostatni raz"
120 stron

Rodzeństwo to wspaniały "wynalazek", a w szczególności tacy bracia i takie siostry, z którymi można kraść przysłowiowe konie. Bo nikt przecież lepiej Cię nie zrozumie niż najbliżsi...

Życie w dużej rodzinie zobowiązuje - są rozliczne spotkania i wydarzenia, na których trzeba być. Choćby taki ślub i wesele kuzyna. Niewątpliwa okazja to spotkania wszelakich wójków i ciotek, kuzynostwa bliższego i dalszego, a co najważniejsze to możliwość do spotkania się z rodzeństwem. I choć w dzieciństwie może mieli się momentami dość, teraz kiedy każdy z nich prowadzi swoje dorosłe życie takie najzwyklejsze spotkania do najłatwiejszych nie należą.

Garance, Lola i Simon urywają się z rodzinnej imprezy, by pojechać odwiedzić najmłodszego z nich - Vincenta. Nie bacząc na to, że może pewnych rzeczy w ich wieku już nie wypada spędzają uroczy dzień razem, tak jak za dawnych czasów gdy jeszcze byli dziećmi. Świadomi, że taka okazja może się nieprędko powtórzyć napawają się tymi skradzionymi z pośpiesznego życia chwilami.

Co za wspaniała historia, pean na cześć niezwykle mocnych więzi między rodzeństwem. To także opowieść o tym, że choć na co dzień jesteśmy zaabsorbowani własnymi problemami, zdarzają nam się chwilę w których zdajemy sobie sprawę, że czas płynie nieubłagalnie i pewne rzeczy, kiedyś tak oczywiste nie będą już miały miejsca. To wspaniała książka pokazująca jak cieszyć się chwilą i czerpać z każdej tyle, ile tylko można.

Anna Gavalda

Anna Gavalda to francuska autorka, z której to książką miałam okazję spotkać się po raz pierwszy.
Pracując jako nauczycielka francuskiego w szkole średniej wydała zbiór opowiadań, który w krótkim czasie stał się hitem we Francji. Oczywiście tworzy nadal, a 2 z jej książek doczekały się ekranizacji (chętnie kiedyś do nich sięgnę).
Prywatnie to rozwiedziona mama dwójki dzieci, mieszkająca w niewielkim podparyskim miasteczku.

Trudno powiedzieć, że książkę przeczytałam, ja ją po prostu połknęłam! Gavalda tak prosto, a jak pięknie pisała o sprawach ważnych. Była dawka humoru, była też chwila refleksji. Zostało mi przyjemnie spędzone popłudnie i chęć na sięgnięcie po coś jeszcze jej autorstwa.

Wyzwania: Book-Trotter, Z półki 2014, Przeczytam tyle ile mam wzrostu.

Rani Manicka "Matka ryżu"

Rani Manicka
"Matka ryżu"
480 stron

Niezależnie od tego gdzie się urodziłeś, niezależnie od tego gdzie przyszło ci zamieszkać, niezależnie od tego co dzieje się dookoła  - każdy zasługuje na szczęście. Jednak zdawać się może, że dla niektórych osiągnięcie go jest zupełnie niemożliwe. Są jednak takie osoby, które na przekór losowi chwytają życie we własne ręce i sami kreują szczęście, a przynajmniej tak się im wydaje.

Lakszmi poznajemy gdy w wieku 14 lat zostaje wyswatana i wydana za mąż za wdowca. Ma być wspaniały dom i luksusy, jest wyłącznie sprytny wybieg swatki - Lakszmi ląduje w biedzie z dala od domu z człowiekiem, na którym tak gardzi, że zdaje się gorzej być nie może. Dziewczyna jednak dumnie podnosi głowę i postanawia stawić czoło przeciwnościom losu. Jej marzeniem jest zostać żoną doskonałą, a z czasem i wspaniałą matką.

Sagę rodzinną poznajemy z perspektywy samej Lakszmi, ale także jej dzieci, a z czasem i wnuków. Nie mogę się otrząsnąć z wrażenia, że ludzie mogą tak żyć - bez miłości, bez czułości, w strachu nie tylko przed innymi, ale przed tym co drzemie w nich samych. To bolesne studium próbowania i pasmo wielkich niepowodzeń.

Rani Manicka

"Matka ryżu" to bardzo ciężka lektura. Ukazuje losy rodziny na przestrzeni wielu lat, rodziny której członkowie nigdy nie zaznali szczęścia choć każdy z nich niewątpliwie próbował je pochwycić. To także historia okrutnej okupacji japońskiej na Malajach i zmian jakie zaszły w ludziach po wojnie. W końcu to opowieść o tym jak ważne dla ludzi są więzy krwi. Mimo tak wielu trudnych tematów poruszonych w książce, nie mogę się nadziwić że zostało to wszystko opisanie tak niezwykle poetyckim językiem. Obrazy jak żywe przewijają się przez moją głowę, niezliczona ilość intensywnych barw i zapachów są jak na wyciągnięcie ręki. I myślę sobie, że takie historie nie są zmyślone, one się niestety naprawdę przytrafiają, lecz dzięki pięknemu językowi w jakim zostały stworzone sprawiają wrażenie baśni, takiej złej, ale przecież to tylko baśń...

Rani Manicka urodziła się i wychowała w Malezji. Ukończyła tam też studia na uniwersytecie z dyplomem z zarządzania businessem w ręce. Do napisania "Matki ryżu" zainspirowały ją dzieje własnej rodziny wywodzącej się ze Sri Lanki. Dziś mieszka w angielskim hrabstwie Surrey.

 

Tytuł nawiązuje do najstarszej z azjatyckich bogiń, która ma zapewnić rodzinie powodzenie i dostatek. Tak właśnie postrzegają nestorkę rodu po latach dzieci i wnuki - jako kobietę niezwykle dzielną, przedsiębiorczą i gotową na wszystko, by ocalić najbliższych. Choć ciężko mi było przez książkę przebrnąć, postanowiłam ją dokończyć. W obliczu takich pokładów smutku i tragedii moje życie jawi się również jak baśń, ale piękna i z cudownym zakończeniem.

Wyzwania: Book-Trotter, Grunt to okładka, Czytam opasłe tomiska, Przeczytam tyle ile mam wzrostu.

Cathy Kelly "Raz w życiu"

Cathy Kelly
"Raz w życiu"
472 strony

Irlandia, miasto Ardagh i nietypowy sklep  - dom towarowy Kenny's. Nietypowy, gdyż właściciel stara się od lat, aby towary w nim były wyjątkowe, a nie takie jak można znaleźć w każdym innym sklepie. Można więc nabyć tu ręcznie tkane przepiękne gobeliny tworzone przez wyjątkową kobietę Gwiazdę Bluestone czy autorską serię biżuterii stworzoną przez młodą artystkę. Pracownicy lubią swoje miejsce pracy, a sam właściciel - David Kenny, dba o pokoleniowy interes. Jednak wszechobecny kryzys daje się wszystkim we znaki i zaczynają krążyć pogłoski, że sklep ma być wykupiony przez inną sieć.

David nie jest głównym bohaterem tej powieści. Jest nią za to jego żona - Ingrid Fitzgerald, odnosząca wielkie sukcesy dziennikarka. Ingrid jest uważa się za wielką szczęściarę: ma wspaniałego i kochającego męża, dwójkę dorosłych już dzieci, wygodne życie, genialną pracę. Sielskość przerywa śmierć Davida, nagły atak serca. Rozbita wdowa stara się uporządkować na nowo życie i odnajduje bezsprzeczne dowody na to, że jej ukochany mąż miał romans... Za wszelką cenę próbuje się dowiedzieć kto to był i chce dotrzeć do powodów, dla których mąż się w to wplątał.

To nie jedyna historia przedstawiona w tej książce. Poznajemy Charlie, którą matka wiecznie w życiu pomija. Choć ma już własną kochającą rodzinę, próbuje dociec czemu to jej starsza siostra jest wiecznie faworyzowana. Najbardziej poruszyła mnie jednak historia Natalie, której mama zmarła gdy  miała 3 latka. Choć wychowywała się w pełnej miłości rodzinie i jej macocha była dla niej wspaniała ciągle odczuwała brak mamy. Zbiegiem okoliczności jest jej dane poznać prawdziwą, pełną bólu i cierpienia a potem wielkiej miłości historię mamy. A najbardziej wzruszającym momentem jest chwila, gdy dostaje do przeczytania poradnik napisany z myślą o niej przez mamę - pełen miłości i mądrości przekaz kobiety, która musi pogodzić się z nieuniknioną śmiercią.

Cathy Kelly

Cathy Kelly to urodzona w Belfaście, a wychowana w Dublinie irlandzka pisarka. Zanim oddała się wyłącznie pisaniu była dziennikarką przez 13 lat piszącą dla "Sunday World". Po sukcesie swojej trzeciej książki postanowiła z dziennikarstwem się pożegnać i zajęła się wyłącznie pisaniem. Udało jej się nawet zepchnąć z listy bestsellerów Dana Browna i samą J.K. Rowling :). Ma w sowim dorobku kilkanaście powieści i z wielką przyjemnością sięgnę po kolejne.

"Raz w życiu" czytałam z wielką przyjemnością, dałam się ponieść emocjom przeżywanym przez bohaterów. Przenosiłam się w czasie wraz z ich wspomnieniami.  Układałam całościowy obraz z podrzuconych elementów, bo choć to powieść opowiadająca wiele historii one wszystkie mają gdzieś wspólny mianownik.

Wyzwania: Book-Trotter, Pod hasłem, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Czytam opasłe tomiska, Z półki 2014.

Isabel Allende "Portret w sepii"

Isabel Allende
"Portet w sepii"
374 strony

Główną bohaterką powieści jest Aurora del Valle - młoda kobieta o silnej osobowości, chorobliwie wstydząca się i szukająca prawdziwej miłości.

Aurora od 5-go roku życia żyła z babcią Pauliną, kobietą niezwykle zamożną, która wnuczce nie szczędziła niczego... no może za wyjątkiem prawdy kto jest jej rodzicami oraz tego jak wyglądało jej życie przed erą dobrobytu. Nietrudno się domyśleć, że Aurora to dziecko z nieprawego łoża, ojciec - syn Pauliny - się jej wyparł, ale nazwisko postanowił jej dać szlachetny kuzyn Severo, zakochany bez pamięci w mamie Aurory - Lynn. Mama dziewczynki umiera przy porodzie, stąd przez pierwszy okres życia jest ona wychowywana przez dziadków z jej strony - Tao Chiena i Elizę Sommers. Potem dziewczynka trafia do nowego domu i przez większość życia będzie chciała dowiedzieć się, co się wydarzyło i czemu jej życie potoczyło się właśnie tak.

Czytając książkę podróżujemy między kalifornijskim San Francisco a chilijskim Santiago. Mamy możliwość poznać życie mniejszości narodowych, jak choćby chińskiej i losy emigrantów. Niezwykłą postacią jest sama Paulina del Valle - kobieta tak przedsiębiorcza, że czegokolwiek się nie tknie zmienia w świetnie dochodowy interes. Sama Aurora jest wrażliwą kobietą kochającą fotografię . Chodź wychodzi za mąż młodziutko jest przekonana, że to wszystko z miłości. Gorzko się myli zostając sama z dala od ukochanej rodziny.

Isabel Allende

Czytając książkę Allende zachwycałam się opisami krajobrazów, zapachami i klimatami jakie autorka pięknie potrafiła oddać. Spędziłam przy lekturze piękne i wartościowe chwile.

Isabel Allende to urodzona w Peru chilijska pisarka. Dwukrotnie zamężna, straciła w wyniku choroby swoją jedyną córkę. Zwolenniczka równouprawnienia kobiet za swoje poglądy oraz przeciwniczka rządzącego Pinocheta musiała niejednokrotnie płacić utratą pracy czy ryzykowaniem życia swoich najbliższych. Postanowiła uciec do Wenezueli i tam z tęsknoty za pozostawionymi stronami zaczęła pisać. Obecnie mieszka w USA.

Wyzwania: 2014 rok z 52 książkami, Grunt to okładka, Czytam literaturę amerykańską, Book-Trotter, Przeczytam tyle ile mam wzrostu.